Θανάσης Μπουραντάς | Νομάρχης Εύβοιας

Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Εύβοιας, συμμετέχει στην έκδοση του βιβλίου της Χαλκιδέας Ζωγράφου Στέλλας Μιμίκου που χρόνια τώρα ασχολείται με την τέχνη, με μια μοναδική ζωντάνια, με έντονη δραστηριότητα, δυναμισμό αλλά κυρίως με βαθιά ανθρωποκεντρική διάθεση. Επηρεασμένη από την Pop Art, το μεταμοντερνισμό, τη Video Art και την εννοιολογική τέχνη και με σημείο αναφοράς τον άνθρωπο, αγγίζει με ιδιαίτ... Περισσότερα

Μαρία Μαραγκού | Διευθύντρια του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Ρέθυμνου Κρήτης

Στην τεράστια αγωνία των ερωτημάτων τι είναι η τέχνη σήμερα, ποιος ο προσανατολισμός και τι μερίδιο θα κρατήσει στο συρταράκι της ιστορίας, ο καλλιτέχνης που δεν αναρωτιέται για το σκοπό που ξεπληρώνει, μπορεί να διεκδικεί ένα είδος ταύτισης με το σύγχρονο κόσμο.Στην ανυπαρξία των μεγάλων ζητημάτων της ανθρώπινης σκέψης και ενίοτε του υπερεγώ που έφτιαχναν το πορτραίτο του καλλιτέχνη, η ένδοξη τρα... Περισσότερα

Αθηνά Σχινά | Ιστορικός Κριτικός Τέχνης

Πάνε πενήντα ένα χρόνια από τότε που για πρώτη φορά εκδόθηκε η "Φάρμα των Ζώων" του George Orwell, έργο λογοτεχνικό, γραμμένο με απλότητα, χιούμορ και μεταφορικά σχήματα, έργο που έγινε σημείο αναφοράς στα μεταπολεμικά χρόνια, εμπνέοντας αρκετούς συγγραφείς. Σε σχέση και αντίστοιχα με τη "Φάρμα των Ζώων", η εικαστική έκφραση, ανάμεσα στα άλλα. χρησιμοποιεί μεταφορές και αλληγορίες για να διατυπώσ... Περισσότερα

Δημήτρης Αναγνωστάκης | Δήμαρχος Χαλκιδέων

Το ν'ασχολείται κάποιος 30 χρόνια με την τέχνη, από μόνο του είναι σπουδαιο και εντυπωσιακό, όταν αυτός ο κάποιος είναι η Στέλλα Μιμίκου τα χρόνια πολλαπλασιάζονται και υπογραμμίζονται με ανεξίτηλο μελάνι. Η επιμονή και η συνέπεια της παρουσίας της σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά αποτελέσματα της δουλειάς της, κάνουν αυτή τη διαφορά να φαντάζει ακόμα μεγαλύτερη. Με ιδιαίτερη χαρά αναμένω την ειδικ... Περισσότερα

Θανάσης Μπουραντάς | Νομάρχης Εύβοιας

Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Εύβοιας, συμμετέχει στην έκδοση του βιβλίου της Χαλκιδέας Ζωγράφου Στέλλας Μιμίκου που χρόνια τώρα ασχολείται με την τέχνη, με μια μοναδική ζωντάνια, με έντονη δραστηριότητα, δυναμισμό αλλά κυρίως με βαθιά ανθρωποκεντρική διάθεση.

Επηρεασμένη από την Pop Art, το μεταμοντερνισμό, τη Video Art και την εννοιολογική τέχνη και με σημείο αναφοράς τον άνθρωπο, αγγίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία θέματα περιβάλλοντος, οικολογίας, προβλήματα που δημιούργησε η τεχνολογία, χρησιμοποιώντας κάθε είδους υλικό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται άχρηστο.

Μεταλλάσοντας τα "σκουπίδια", τις πέτρες, σελίδες από εφημερίδες και περιοδικά, χαρτιά περιτυλίγματος, χρησιμοποιώντας λάδια, τέμπερες, ακρυλικά και κάθε λογής υλικά, παρουσιάζει ένα ψηφιδωτό χρωμάτων, το οποίο χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία, φαντασία και έντονη εκφραστικότητα.

Ευχόμαστε να συνεχίσει να δημιουργεί με την ίδια όρεξη αναδεικνύονταςτο βάθος και τη δύναμη των συναισθημάτων της.

 

Θανάσης Μπουραντάς
Νομάρχης Εύβοιας

Δημήτρης Αναγνωστάκης | Δήμαρχος Χαλκιδέων

Το ν'ασχολείται κάποιος 30 χρόνια με την τέχνη, από μόνο του είναι σπουδαιο και εντυπωσιακό, όταν αυτός ο κάποιος είναι η Στέλλα Μιμίκου τα χρόνια πολλαπλασιάζονται και υπογραμμίζονται με ανεξίτηλο μελάνι.

Η επιμονή και η συνέπεια της παρουσίας της σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά αποτελέσματα της δουλειάς της, κάνουν αυτή τη διαφορά να φαντάζει ακόμα μεγαλύτερη.

Με ιδιαίτερη χαρά αναμένω την ειδική έκδοση που θα είναι μια αναδρομή του έργου της μέσα στο χρόνο. Οι ανησυχίες της για άλλη μια φορά θα βρουν διέξοδο και σίγουρα θα προβληματίσουν τον αναγνώστη.

Θεωρώ την επιτυχία ως δεδομένη και το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι καλή συνέχεια.

 

Δημήτρης Αναγνωστάκης

Πρόεδρος Τ.Ε.Δ.Κ.Ε. - Δήμαρχος Χαλκιδέων 

Αθηνά Σχινά | Ιστορικός Κριτικός Τέχνης

Πάνε πενήντα ένα χρόνια από τότε που για πρώτη φορά εκδόθηκε η "Φάρμα των Ζώων" του George Orwell, έργο λογοτεχνικό, γραμμένο με απλότητα, χιούμορ και μεταφορικά σχήματα, έργο που έγινε σημείο αναφοράς στα μεταπολεμικά χρόνια, εμπνέοντας αρκετούς συγγραφείς.

Σε σχέση και αντίστοιχα με τη "Φάρμα των Ζώων", η εικαστική έκφραση, ανάμεσα στα άλλα. χρησιμοποιεί μεταφορές και αλληγορίες για να διατυπώσει, μέσα από αλήθειες και ανατροπές, διαπιστώσεις της πραγματικότητας και υπαινιγμούς για τον επαναπροσδιορισμό της. Κυρίως για τον επαναπροσδιορισμό του θεατή με βάση τις εμπειρίες, τις σχέσεις, τις συναρτήσεις και τις επιθυμίες του στη ζωή που βιώνει. στο περιβάλλον μέσα από το οποίο συναναστρέφεται και το οποίοτον καθορίζει.

Η Στέλλα Μιμίκου, με χιούμορ, αυτοσαρκασμό, ειρωνεία και μεταφορική γλώσσα, δημιουργεί τη δική της "Φάρμα" που τη συνεχίζουν τα "Θυέστεια Δείπνα“ σ’ αυτό της το Συμπόσιο μετασχηματισμών και αλληγορίας.

Το θύμα-κότα με εγγυήσεις, ταυτότητα και διαπιστευτήρια. εξαργυρώνει την φυλακισμένη του ζωή, του κοτετσιού, με την αποθέωση της στον Παρθενώνα της ιδεολογικής κατανάλωσης. Από εκεί το θύμα-κότα κατέρχεται με την τραγωδία της μεγαλοπρέπειας στα Δείπνα, μετασχηματιζόμενο από εξιλαστήριο ήρωα σε γεύμα.

Το design δηλώνει συμπεριφορές, επιλογές, νοοτροπίες. Ο εφαρμοσμένος σχεδιασμός δημιουργεί πατέντες. Η χρήση της κάθε πατέντας οικοδομεί μια ιδιαίτερη γλώσσα προσδιορισμού της στάσης ζωής μας απέναντι στις πραγματικότητες με τις οποίες συναλλασσόμαστε. Η συναλλακτική σχέση ταυτίζει, στην συγκεκριμένη περίπτωση, το θύμα με τον θύτη και οι ρόλοι αντιστρέφονται.

Στο "Συμπόσιο" της Στέλλας Μιμίκου η αυτοματοποίηση της παραγωγής και επεξεργασίας του προϊόντος, η στερεοτυπία του σήματος κυκλοφορίας στην αγορά, ο μύθος της διαφημιστικής καμπάνιας, τα ready made του γρήγορου φαγητού, οι εκδοχές και οι επιλογές διαμόρφωσης των πιάτων, αποτελούν όλα γλώσσες διαδικασίας.

Η ζωγράφος διαπραγματεύεται τις γλώσσες αυτές διαδικασίας και παραγωγής με ένα δικό της προσωπικό τρόπο. Χρησιμοποιεί μεικτά υλικά δημιουργώντας γλυ-πτοζωγραφικά έργα προσομοίωσης (assimilation) τα οποία προκαλούντην αληθοφάνεια, αφήνοντας έκθετη τη βούληση που υποκαθίσταται, κάποτε, από την βουλιμία την καταναλωτική και όχι μόνον, της εικόνας που προτρέπει, της έλξης που ερεθίζει, της βιομηχανοποι- ημένης ευμάρειας που προδίδει. Η ένδεια μέσα στην αφθονία, η ποικιλία μέσα στην παραλλαγή, η εικονική πραγματικότητα μέσα στην αληθινή, μεταστρέφουν τη διαδικασία σετελετουργία και αντίστροφα.

Ο θίασος των αλυσιδωτών αυτών σχέσεων και ρόλων μέσα στους οποίους η ιδεολογία γίνεται προϊόν και το προϊόν βρώσιμη ιδεολογία, προτρέπουν και προβληματίζουν παράλληλα το θεατή για τα περιθώρια που αφήνει ο ίδιος στην κριτική του διάσταση να λειτουργήσει, να συμπαρασυρθεί, άλλοτε να καρατομηθεί και να αποθεωθεί, όπως η αθώα όρνιθα του νέου Παρθενώνα που μεταφράζεται σε απόψεις πιάτων, σε απόψεις διατροφικές, σε απόψεις γούστου και καλλιέργειας της εκάστοτε πεποίθησης του χρήστη. Του χρήστη που τροφοδοτεί καιτροφοδοτείται από παραμέτρους που ο πολιτισμός του πλέον επιδοτεί.

Τα έργα της Στέλλας Μιμίκου λειτουργούν αυτόνομα. τόσο με συνθετικές, δρομοκατασκευαστικές και μορφοχρωματικές ισορροπίες, όσο και μέσα στο "περι-βάλλον" που η ίδια διαμορφώνει. Είναι καθε έργο αυτοτελές και παράλληλο υποσύνολο της ιδέας που ο δημιουργός διατυπώνει. Η ψευδαίσθηση προσφέρει άλλοθι στην αλήθεια και η αλήθεια στην ψευδαίσθηση.

Το "περιβάλλον" της Στέλλας Μιμίκου μας προσφέρει άλλωστε ένα ανπκαθρέπτισμα παρελκομένων της ζωής μας, προσκαλώντας μας στους βωμούς και στο Συμπόσιο. που από κοινού μαζί της διοργανώσαμε το τίμημα του. Ανταποκρινόμαστε σ’ αυτό της το κάλεσμα ακού- γοντας παράλληλα τη θαμπή πλέον φωνή του κόκορα στην υπενθύμιση που έκανε κάποτε στον Ευαγγελιστή Θωμά, αντιλαλώντας κάποια ανήσυχα ειδοποιητήρια στο βρώσιμο βιωτό μας, ύστερα πιάτου αιώνα.

 

Αθηνά Σχινά
Ιστορικός Κριτικός Τέχνης

Μαρία Μαραγκού | Διευθύντρια του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Ρέθυμνου Κρήτης

Στην τεράστια αγωνία των ερωτημάτων τι είναι η τέχνη σήμερα, ποιος ο προσανατολισμός και τι μερίδιο θα κρατήσει στο συρταράκι της ιστορίας, ο καλλιτέχνης που δεν αναρωτιέται για το σκοπό που ξεπληρώνει, μπορεί να διεκδικεί ένα είδος ταύτισης με το σύγχρονο κόσμο.
Στην ανυπαρξία των μεγάλων ζητημάτων της ανθρώπινης σκέψης και ενίοτε του υπερεγώ που έφτιαχναν το πορτραίτο του καλλιτέχνη, η ένδοξη τραγωδία των καιρών μας, ευτυχώς, σέρνεται ανάλαφρα σε κινήσεις μιας ατμόσφαιρας που περνά από το δωμάτιο στο χώρο και επιστρέφει. Ανοίγει διάπλατα, ξέφρενα και κλείνει ερμητικά. κουράζεται, το γλεντάει, τσακίζεται, επιστρέφει. καταγράφει, απελπίζεται.
Στον εκμαυλισμό των εικόνων, την τοξίνη της πρωτοτυπίας, της ιδέας, της γραφής που επιθυμεί να είναι προσωπική, το "παιγνίδι" της τέχνης μπορεί να χάσει εντελώς την αθωότητά του και το κάνει τις περισσότερες φορές ή να υπάρχει αυτόνομα, όπως οι παιδικές ενοχές, που αφήνει μία σκανδαλιά με κόστος.
Γνώρισα τη Στέλλα Μιμίκου από ένα video αποφοίτων της Α,Σ.Κ,Τ. που η ίδια το ονομάζει "Η Αρκούδα". Μια γυναίκα ογκυρή, με γούνινο πανωφόρι προσομοίωση αρκούδας, ως προς το βηματισμό και τη συμπεριφορά των κινήσεων.
Αργότερα είδα το σύνολο της δουλειάς της, ένα άκρατο πανηγύρι από χρώμα και χυμούς, μια έντονη μουσική τζαζ που σε πρώτη ανάγνωση, συνεπαίρνει το βλέμμα, ενώ σε δεύτερη καταγράφει χαρακτήρες.
Ένα προσόν της Στέλλας Μιμίκου είναι ότι αφήνεται στο νεύμα της διάθεσής της δίχως την έλλογη αγωνία για τον προορισμό της δουλειάς.
Η χειμαρρώδης διάθεση, πάλι. συνάδει με τη χειμαρρώδη γραφή.
Είναι απόλυτα ειλικρινής και ενστικτώδης αυτή η γραφή παρά την κοπιώδη διαδικασία έως το αποτέλεσμα.
Αλλά ας δούμε λίγο το αποτέλεσμα, σαν ενότητα θεματική.
Αναφέρεται σε ένα ορνιθοτροφείο, το κοτετσόσυρμα, τις κότες και τις συμπεριφορές τους και από εκεί, τη σκλαβιά και τη θυσία της κότας, την μετάλλαξη του ζωντανού σε κοτολιχουδιά, το περιτύλιγμα, τους ανθρώπους που διοικούν τον οίκο όπου εκτρέφονται οι κότες και τη διαχείριση της κυκλοφορίας των προϊόντων.
Η κότα, όπως και η αρκούδα αντιστοιχούν σε χαρακτήρες και προβάλλονται από την αφήγηση την οποία δίνει λεπτομερώς η Μιμίκου. Μαύρα πέτα στα κουστούμια προσδιορίζουν τους ανθρώπους μιας εταιρείας ορνίθων, πιθανώς τους παράγοντες μιας πολυεθνικής ή κάποιους που έχουμε στο μυαλό μας ότι καθορίζουν την διακίνηση του πετρελαίου, των προϊόντων, των σημείων όπου ξεσπά ένας πόλεμος.
Από την άλλη, το σύστημα της κοτολιχουδιάς γίνεται νοητικά ένα σώμα με το σύστημα της γυναίκας με τη γούνα σ' έναν κήπο μεσογειακό. Το ζήτημα της κατανά-λωσης απασχολεί εξ' ίσου την κοινωνία και την τέχνη για λόγους διαφορετικούς και με απολήξεις διαφορετικές που ωστόσο διαθέτουν κοινή συνισταμένη,
Η Στέλλα Μιμίκου, υπερκαταναλωτική σε φόρμες, υλικά και χρώμα, σε καταγγελίες έμμεσες, χιούμορ και κριτική απέναντι στα πράγματα και τις συμπεριφορές.
Αλλά όλος αυτός ο χείμαρρος, όταν πυκνώνει στο σχέδιο, ορθώνει αρμούς, χαράσσει ιδέες, γίνεται σώμα πυκνό και δυνατό. Είναι το σώμα της ζωγραφικής που ανιχνεύει τις δυνατότητες της γραφής και οργανώνει την ατμόσφαιρα των χαρακτήρων.
Κελιά τακτοποιημένα άναρχα, το σώμα παιγνίδι στα χέρια των στρατιωτών που δε γνωρίζουν για ποιο ακριβώς λόγο εγκλείουν τον άγνωστο τους. πρεζόνι ή τρομοκράτη. κατηργημένο στην συνείδηση της κοινωνίας που στρώνει τραπέζι καθημερινά φαντασιώνοντας την κοτολιχουδιά ως χαβιάρι και την ρετσίνα ως σαμπάνια, παρακολουθώντας στην τηλεόραση έναν ολολυγμό στη φόρματου Χα, Χα, Χα.
Και λοιπόν;
Το αδιέξοδο αλαφρώνει με το παιγνίδι της τέχνης που όσο σοβαρότερο τόσο πιο χαρωπό παρουσιάζεται, όντας μεταμφιεσμένο σε παιδί που τρέχει προσπαθώντας να ξεχάσει ότι στο σπίτι θα τιμωρηθεί καταναλώνοντας και ότι δεν το διασκεδάζει.

Μαρία Μαραγκού
Ιστορικός Τέχνης
Διευθύντρια του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Ρέθυμνου Κρήτης